شمارهٔ ۵۴۹

در این ابیات شاعر از احساسات خود سخن می‌گوید و از نصیحت دیگران پرهیز می‌کند، زیرا این نصیحت‌ها به او کمکی نمی‌کند و تنها حالش را بدتر می‌کند. او به یکرنگی و صداقت خود اشاره می‌کند که تحت تأثیر مشکلات از بین رفته و از آزار دیگران گله دارد، زیرا هر کسی که به او آزار می‌رساند، در حقیقت به خودش آسیب می‌زند.