شمارهٔ ۵۴۷

این شعر به حال و هوای افسردگی و ناامیدی مردم اشاره دارد. شاعر از کسی می‌خواهد که چشمِ بخت را باز کند و به آنها امید دهد. او از گریه و ناله صحبت می‌کند و می‌خواهد که این احساسات به آواز تبدیل شوند. همچنین، شاعر به خدایی که به بندگانش نعمت‌ها می‌بخشد، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که قفل‌های ناامیدی را باز کند و به زندگی شادابی ببخشد.