شمارهٔ ۵۴۶

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که اگر کسی بخواهد با هر درد و رنجی مانند گل بشکفد، باید از عشق و غیرت خود را روشن کند. او همچنین به تحمل زیاد خود اشاره می‌کند که مانند گلی است که با زخم‌های فراوان عادت کرده و نمی‌توان برای زخم‌هایش بخیه زد. به عبارتی، او می‌گوید که ما با دردهای زندگی آشنا هستیم و نمی‌توانیم به سادگی مشکلات را حل کنیم.