شمارهٔ ۵۴۰

برداشت: من مانند گلی هستم که شادابی و رنگارنگی ندارم و همچون آبی روان، عطش و شوقی برای حرکت و زندگی ندارم.

برداشت: اشکم از درد و حسرت به جایی نمی‌رسد و نمی‌توانم از خودم چیزی نشان دهم؛ همواره در دل، غم داری دارم که به او نمی‌توانم دسترسی پیدا کنم.

برداشت: در روزی که من در حلقه زنجیر نباشم، صدای ناقوس تنهایی به فریاد درخواهد آمد.

برداشت: چرا از این شهر به دشت و بیابان نروم؟ دیوانه شده‌ام، کاش مدتی درگیر مسائل نباشم.