شمارهٔ ۵۳۹

شاعر در این بیت به وضعیت دل دیوانه و سنگینی احساسات خود اشاره می‌کند. او خود را در حال انتظار برای نوشیدنی می‌بیند و به همت بلندش که متکی به آبروی اوست، اشاره می‌کند. به طور کلی، او و دوستانش را به عنوان کسانی که در جستجوی معنا و حقیقت هستند، توصیف می‌کند و از بی‌ثباتی و بی‌دانه بودن خرمن روحیشان سخن می‌گوید.