شمارهٔ ۵۳۴

این شعر به نوعی بیانگر حالتی از اسارت و دیوانگی است که شاعر به آن دچار شده است. شاعر از قضا و تقدیر سخن می‌گوید و احساس می‌کند که در نتیجه تدبیرهای غلط، جایی برای شکرگزاری باقی نمانده است. او خود را مجنون و بیابان‌نشین توصیف می‌کند و دیوانگی‌اش را به زنجیر نمی‌کشد، بلکه آن را انتخاب می‌کند. در نهایت، او به طور نمادین می‌گوید که حتی زخم‌هایش نیز نمی‌تواند به شکایت و شکوه از محبوب بپردازد و برعکس، عشق و ناز محبوبش را با شمشیری در دست نگه می‌دارد.