دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارم
به چشم آبله با خار بن جدل دارم
دربارهٔ این سروده
در این شعر، گوینده از حس ناامیدی و درد خود سخن میگوید. او به احساسات درونیش مانند غم و کینه اشاره میکند و حس میکند که با وجود تمام این احساسات، دیگران او را فردی آرام و بیدغدغه میبینند. غنچه و آیینه نمادهایی هستند که نشاندهنده لطافت و ظاهری شفاف هستند، در حالی که درون او پر از ناامیدی و غم است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ز بس که سینه ام از کینه جهان صاف است
گمان برند که آیینه در بغل دارم