شمارهٔ ۵۰۹

در این شعر، شاعر به حسرت و آرزوهایش اشاره دارد. او از این می‌گوید که چقدر خوشبخت است که همسفر کسی است که سفرش را می‌بیند و اگر بتواند در کنار او باشد، احساس افتخار و شگفتی دارد. همچنین، او بیان می‌کند که حتی اگر عمر جاویدانی داشته باشد، باز هم از خجلت و دلتنگی رنج می‌برد و همیشه در جستجوی محبوبش خواهد بود.