شمارهٔ ۵۰۷

در این شعر، شاعر از جدایی و درد دل ناشی از آن صحبت می‌کند. او از کوی محبوبش رفته و بار سفر بسته است. به رغم اینکه محبوبش با دیگران خوش است، او بهتر می‌داند که از او فاصله بگیرد. شاعر به نیش زخم‌هایی که از عشق خورده اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند غیر از غم دل چیزی از این جدایی برداشت کند. همچنین، او به محدودیت‌هایی که در زندگی اش ایجاد شده نیز اشاره دارد و از سختی‌های پرواز و آزادی یاد می‌کند.