در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانهایم
آن که ما را دربهدر دارد به او همخانهایم
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر از عشق و محبت سخن میگوید. او به شخصی اشاره میکند که با نبودنش حالت دیوانگی به او دست میدهد و این عشق او را در پی خود میکشد. شاعر بیان میکند که محبت واقعی نیازی به ظاهرسازی ندارد و در عشق، نزدیکی و صمیمیت وجود دارد. در نهایت، او به حال و هوای عشق مانند پروانهای میماند که به دور شمع میچرخد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بیتکلف یار خود را تنگ در بر میکشد
ما در آیین محبت امت پروانهایم