(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟
از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به بیان احساسات و دردی عمیق میپردازد. او از گریههایش یاد میکند و میگوید که این گریهها آزاردهنده است. همچنین به دعاهای بیاثر و مشکلات زندگی اشاره میکند. شاعر توانایی ساختن آشیانی در قفس را دارد، اما برای این کار باید حسادت و رنجش درونش را از دل بیرون کند. این شعر نمادی از تلاش برای رهایی از دردها و احساسات منفی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
(آشیانی می توانم ساخت در کنج قفس
گر ز دل این خارخار رشک را بیرون دهم)