شمارهٔ ۴۹۹

برداشت: در لباسی که به تدریج کهنه و پاره شده، آهی عمیق می‌کشم. مانند شمعی که در تاریکی می‌درخشد، گاهی نفس می‌زنم و از غم‌ها و رازهایم پرده‌برداری می‌کنم.

برداشت: اگرچه دیوانگی مرا فراموش کرده‌ام، اما مثل قلمی که در هر جایی کارش را انجام می‌دهد، هر وقت مشکلی پیش بیاید، آهی عمیق می‌کشم.

برداشت: گفت‌وگو درباره مردم بر دل من سنگینی می‌کند و من برای آرامش خودم از دندان‌های تیز شیران در امان می‌مانم.