شمارهٔ ۴۹۷

در این شعر، شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا به بیان تلاش و بلندپروازی خود می‌پردازد. او با تیغ کوه، عزم خود را برای پیشرفت و دستیابی به قله‌های عالی نشان می‌دهد. شاعر به سمت اوج بی‌نیازی می‌رود و در این مسیر از لذت‌های زندگی، مانند نوشیدن شراب، بهره‌مند می‌شود. او تأکید می‌کند که تا زمانی که در قید حیات است، از لذایذ دنیا به طور کامل استفاده خواهد کرد.