شمارهٔ ۴۹۶

شاعر در این بیت‌ها از احساسات و دردهای درونی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به اندازه‌ای گرفتار دیوانگی و بی‌تابی نیست که بخواهد به وضعیت غریبان توجه کند. همچنین، او به عهد و پیمان‌های خوبان اشاره می‌کند و این که خود را در آغوش شکست می‌بیند. در نهایت، او از نبود دل‌سوزی و محبت در زندگی‌اش سخن می‌گوید و می‌گوید که همچون شمعی در صبح، در پی دلسوزی و محبت نیست.