شمارهٔ ۴۹۱

در این متن شاعر به توصیف حالتی از روح و جان خود پرداخته است. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود زنگارهایی که بر دل و روح او نشسته، همچنان روحانی و پاک است. وی سبک بودن و خلوص دل را به نماز و روزه تشبیه می‌کند و به نوعی به ارزش‌های معنوی و روحانی خود اشاره می‌نماید. در نهایت، او به تضاد میان سنگینی خاطرات و سبکی روح اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که به رغم دشواری‌ها و سنگینی‌ها، سعی در حفظ حالتی نورانی و روحانی دارد.