شمارهٔ ۴۸۸

این شعر به اهمیت خلوص نیّت و پاکی دل اشاره دارد. شاعر می‌گوید افرادی که دل خود را پاک و بی‌آلایش نگه می‌دارند، از معنویات و گنجینه‌های ارزشمند پر می‌شوند. او همچنین نسبت به کسانی که بی‌احساس و مرده‌دل هستند، هشدار می‌دهد و نمی‌خواهد که در کنار آنان قرار گیرد.