شمارهٔ ۴۸۷

این شعر به توصیف شعله‌های آتش و زیبایی نور می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که در گلشن، لاله‌ای شعله‌ور می‌شود و بعد از آن، در خواب، روشنی چراغی را می‌بیند. همچنین، تصویر دیوار آتشین و چکیدن آتش از آن به نمایش گذاشته شده و شاعر از اندیشیدن به مرگ چراغ در چنین فضایی خودداری می‌کند. در نهایت، به کمبود خضر دلسوز (نماد زندگی و حیات) در این صحرا اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها چراغ گرم رفتار اوست که در پیش رویش درخشیده است.