شمارهٔ ۴۸۵

در این بیت‌ها، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. چهره‌ی او در دورِ گرد و غبار پنهان شده و دیوار گلستانش نیز نماد زیبایی و طراوت اوست. دست شاعر کوتاه است و نمی‌تواند به آنچه می‌خواهد برسد. همچنین، اشاره به خوی پاکدامنی معشوق و بوی امیدواری که از دهان او می‌آید، نشان‌دهنده‌ی عشق و آرزوهای عمیق شاعر نسبت به اوست.