شمارهٔ ۴۷۹

این شعر به تمایل انسان به فراموشی و بی‌خبری از خود اشاره دارد. شاعر از تمثیل حبابی استفاده می‌کند که ظاهراً از دریا نیست، تا نشان دهد که گاهی اوقات ما از حقیقت خود دور می‌شویم و در جستجوی چیزهایی هستیم که واقعی نیستند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که فراموشی از خود، به نوعی خوشایند است، زیرا از درد و ناراحتی‌های ناشی از واقعیت دور می‌کند.