شمارهٔ ۴۷۷

برداشت: کسی که دلش پر از عشق و درد است، هرگز نمی‌تواند فراموشی و بی‌توجهی را در عبادتش بپذیرد؛ خوابش عبادت او و یاد خداست.

برداشت: این بیت به این معنی است که احساس عشق و شور و شوقی که از درونم جاری می‌شود، نمی‌تواند فقط به سکوت و خاموشی محدود بماند. عشق من آنقدر عمیق و قوی است که مانند دریایی بزرگ است و نمی‌تواند در یک ظرف کوچک محبوس شود یا به گرداب‌های ساکت تبدیل گردد.