سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش
دست برده است از ید بیضا بیاض گردنش
در این بیتها، شاعر به زیباییهای عشق و محبت اشاره میکند. اولین خط نشاندهندهی زیبایی و زینت بخشی عشق است که مانند سرمه بر دامن یعقوب میدرخشد. در خط دوم، عشق را به نوعی جادو و قدرتی فراتر از طبیعت تشبیه میکند که میتواند افراد را به هم نزدیک کند. در نهایت، شاعر میگوید هر دل که عشق در آن شعلهور شود، مانند پروانهای در اطراف محبت میچرخد و به زیبایی آن افزوده میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش
دست برده است از ید بیضا بیاض گردنش
عشق در هر دل که افروزد چراغ دوستی
برق چون پروانه می گردد به گرد خرمنش