شمارهٔ ۴۶۷

در این ابیات، شاعر از دل بی‌تاب و غمگینی سخن می‌گوید و به دل خود می‌گوید که گریه و زاری را به ابرها بسپارد. او همچنین نگران دردسرهایی است که ممکن است از صندل (نماد خوش‌ایستی) پیش بیاید و از ناصح و دلسوز می‌خواهد که این نگرانی‌ها را رها کند.