شمارهٔ ۴۶۲

این شعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوب اشاره دارد که هر نگاهی به او، انسان را مجذوب خود می‌کند. شاعر به توصیف دلربایی و زیبایی او می‌پردازد و می‌گوید که هر ذره از طبیعت با شکوه او می‌درخشد. همچنین، به یکی از داستان‌های معروف در فرهنگ فارسی اشاره می‌کند که در آن یوسف، به عنوان نمادی از زیبایی، می‌خواهد به باغ برود و هر شاخه گل نیز تداعی‌کننده زلیخا، عاشق اوست.