شمارهٔ ۴۵۹

این شعر بیانگر احساس عمیق غم و ناامیدی شاعر است. شاعر می‌گوید که غمش آرامش را از او گرفته و مانند جغدی که به خاطر وحشت در منزل آرام نمی‌گیرد، او نیز آرامشی ندارد. او به بی‌پایانی زندگی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که روح او در بدن خاکی‌اش تنها دو روز بیشتر نخواهد ماند. همچنین شاعر به بی‌فایده بودن تلاش برای یافتن آرامش در زندگی و بیابان زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، او از ناتوانی در فرار از غم و در جستجوی ثبات سخن می‌گوید.