شمارهٔ ۴۵۶

این شعر به بیان عشق و ارادت عمیق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر دلی شایسته عشق تو نیست و فقط دلی که به تو نزدیک شود، ارزش این عشق را دارد. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی و شگفتی تو باعث حیرت و تحیر سبزه‌ها و گل‌ها می‌شود. در نهایت، به قدرت عشق اشاره می‌کند که می‌تواند همه‌چیز را فدای محبوب کند.