شمارهٔ ۴۵۴

در این بیت، شاعر بیان می‌کند که سرنوشت او شادی را به غم تبدیل می‌کند و خوشی‌ها را تحت تاثیر اندوه قرار می‌دهد. او به یاد یار خود که رفته، اشک می‌ریزد و به همین خاطر احساس از دست دادن و غم مسلط می‌شود. غزال که نمادی از زیبایی و لطافت است، از بوی خون می‌ترسد و این نشان‌دهنده‌ی درد و اندوهی عمیق است.