شمارهٔ ۴۴۰

در این شعر، شاعر از ترس خود صحبت می‌کند که مبادا عشق به مردی او را به جایی نرساند و دلش را به درد و رنج نیندازد. او که امشب دلی مضطرب دارد، نگران است که نفسش نتواند زیبایی محبوبش را به درستی منعکس کند.