شمارهٔ ۴۳۸

در این اشعار، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او می‌گوید عشق و زیبایی معشوق باعث سوختن دل‌ها شده و هیچ دل شاد و بی‌غم وجود ندارد. زلف معشوق نیز مانند عزم سفر، برای دل‌های گرفتار و مشتاق، یادآور تنهایی و اشتیاق است. در واقع، شاعر از عدم خوشی و شادمانی در دل‌های عاشق سخن می‌گوید.