شمارهٔ ۴۳۵

این شعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره دارد. شاعر از چشمان نرگس‌مانند معشوق صحبت می‌کند که می‌تواند دل و جان را پر کند. همچنین، لب‌های او به گونه‌ای توصیف می‌شود که هر کلامی که از آنها خارج می‌شود، مانند لؤلؤی پرارزش است و بر دل می‌نشیند. به طور کلی، شاعر احساسات عمیق و شگفتی خود را نسبت به زیبایی معشوق ابراز می‌کند.