شمارهٔ ۴۲۳

این ابیات به مفهوم رسیدن به کمال و تحقق خواسته‌ها اشاره دارند. در مصراع اول، اشاره شده است که وقتی جان به کمال می‌رسد، به معشوق خود می‌رسد. در ادامه، می‌گوید که انگور وقتی به مرحله‌ای خاص می‌رسد، به میخانه (محل نوشیدن), می‌رسد. طوفان که شراب را به چالش می‌کشد، تنها در جایی که مغز و درک وجود دارد، تأثیر گذار است. همچنین، بهار دارای فیض و زیبایی بیشتر، به دیوانگان که عاشقانه‌اند، نزدیک‌تر می‌شود. در نهایت، حسن غریب و زیبایی‌های ناشناخته، نیاز به صبر و حوصله دارد تا آشنا به معنی و مفهوم عمیق‌تر شود. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده سفر به سوی کمال و عشق هستند.