شمارهٔ ۴۱۹

در این ابیات، شاعر به ناگواری‌های زندگی اشاره می‌کند و از اینکه زمان به سختی و عذاب می‌گذرد، صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگر ناگواری‌ها فراتر از حد خود برسند، زندگی به حالتی خمیازه‌وار و بی‌حرکت تبدیل می‌شود و این عمری نهفته در کسالت و بی‌حوصلگی است که سزاوار حمله‌های ناگهانی و سردی است.