شمارهٔ ۴۱۸

این اشعار به بیان احساس شادمانی و امید می‌پردازد. شاعر می‌گوید که گفتار دلنشین او غم و ناکامی را از دل می‌زداید، مانند قند که تلخی بادام را می‌برد. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی‌های طبیعت و قد رعنا می‌تواند به یاد نام محبوبش، شادابی و سرزندگی بیاورد.