شمارهٔ ۴۱۷

این ابیات شعری به توصیف زیبایی و حال و هوای طبیعت می‌پردازد. شاعر از زیبایی لاله‌زار و نور ماه صحبت می‌کند و درد دلش را با ناخدای موج در میان می‌گذارد؛ او از ناخدا می‌خواهد که به کمکش بیاید چون باد، کشتی او را از مسیر منحرف کرده است. شاعر احساس تنهایی و نیاز به یاری دارد.