شمارهٔ ۴۱۶

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و احساسات درونی خود اشاره دارد. نسیم و مشک به ختن و گل به چاک پیرهن اشاره می‌کنند که نماد زیبایی و عشق هستند. شاعر همچنین از دل خود، که در خون اشک غوطه‌ور است، سخن می‌گوید و می‌پرسد چرا باید کسی رازهای درونی خود را به دیگران، به ویژه یک کودک، بگوید. این شعر به طور کلی به عمق احساسات انسانی و زیبایی‌های طبیعی می‌پردازد.