شمارهٔ ۴۱۵

در این شعر، شاعر از طرف شخصی عذرخواهی می‌کند و می‌گوید که نباید او را با بی‌رحمی بسوزاند، چرا که او مانند شمعی است که نورش را می‌جوید. همچنین، شاعر به رابطه‌ی محبت‌آمیز خود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این عشق مثل نهالی است که در سایه‌ی عشق ریشه می‌دواند.