شمارهٔ ۴۱۳

در این دو بیت، شاعر به تضاد میان لبخند و دشنام اشاره می‌کند. لبخندی که در میان سخنان تلخ و زهرآگین وجود دارد، نشان‌دهنده‌ی قدرت روحی و شیرینی زندگی است. همچنین اشاره به این دارد که تجارب تلخ زندگی (نمک‌چش) باید به نوعی درک شود و از آنها عبرت گرفت. این شعر به اهمیت مواجهه با سختی‌ها و تلخی‌های زندگی اشاره دارد.