از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود
در زیر ابر برق به تمکین نمی شود
دربارهٔ این سروده
این شعر به احساسات و دشواریهای ناشی از عشق و جدایی اشاره دارد. شاعر میگوید که خواب و استراحتش به خاطر یاد محبوبش مختل شده و هرچه تلاش کند، نمیتواند بر تلخی این احساسات غلبه کند. او به تلخی زندگی اشاره میکند که حتی در شرایط بد و بیآبی، شیرینی و زیبایی وجود ندارد. در نهایت، شاعر به وضعیت سخت و عاطفی خود در عشق اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تلخی پذیر باش که بی آب تلخ و شور
چون گوهر استخوان تو شیرین نمی شود