شمارهٔ ۴۰۴

این شعر به تلخی و دشواری زندگی اشاره دارد. شاعر از عمر خود که به غم و ناامیدی می‌گذرد و اشک‌هایش که به زیبایی گل‌ها مشابه است، سخن می‌گوید. او از عاشقان می‌خواهد که همین صحبت‌ها را درباره عشق در دنیای پر از قید و بند و درد و رنج زندگی مطرح کنند، که در آن زیبایی‌ها به سختی قابل مشاهده‌اند.