شمارهٔ ۴۰۳

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. هنگامی که معشوق در جلوه‌ای زیبا ظاهر می‌شود، نگاه‌ها به سمت او جلب می‌شود و خون در رگ‌ها به جوش می‌آید. همچنین، توفان‌های عاشقانه در این فضا اتفاق می‌افتد و حس جنون و دیوانگی در دل عاشق بیشتر می‌شود، به طوری که فشارهای اجتماعی و انتقادات به اندازه‌ای شدید می‌شود که شعر را به سمت دیوانگی سوق می‌دهد.