شمارهٔ ۴۰۱

در این ابیات شاعر به حالت عشق و دلبستگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید هر زمانی که لبان معشوقه‌اش به خنده بیفتد، اعضای وجودش مانند گل جدا می‌شوند. او احساس می‌کند که محبت معشوقش چنان قوی است که حتی اگر تمام استخوانش آهن‌ربا باشد، نمی‌تواند تیر عشق او را به خود جذب کند و از این احساس ناتوان است.