شمارهٔ ۳۹۷

این ابیات به نقد افرادی می‌پردازند که به خانواده و نژاد خود می‌بالند و فرزندان و نسل‌های بعدی را از خطاهای خود بی‌خبر نگه‌می‌دارند. در واقع، شاعر به این نکته اشاره دارد که این افراد نه تنها به نسل گذشته خود احترام نمی‌گذارند، بلکه نسل آینده را نیز تحت فشار قرار می‌دهند و به آن‌ها ظلم می‌کنند.