دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود
مشک این نافه سراسر جگر سوخته بود
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. او از امیدهای بیهودهاش برای دستیابی به معشوق سخن میگوید و میگوید که دلش به طمع به خال معشوق دوخته شده است. همچنین، او مانند نسیمی در میان چمنها میچرخد و آرزوهایش در دلش جمع شده است، اما به نتیجهای نمیرسد. در کل، این شعر حس تنهایی و ناکامی در عشق را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چون صبا بیهده بر گرد چمن گردیدم
رزق من غنچه صفت در دلم اندوخته بود