شمارهٔ ۳۸۲

در این ابیات شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او باده‌ای را که موجب نابودی‌اش شود، نمی‌پرستد و دور شمعی نمی‌چرخد که او را بسوزاند. او خود را چون خون منصور می‌داند و بر این باور است که بیداردلی‌اش باعث آن است که کسی نتواند او را در خواب نگه دارد. در نهایت، او می‌گوید که دلش مانند چمنی از خنده‌اش پر آب است و امیدوار است تا عواقب کارهایش موجب دردسرش نشود. این اشارات نشان‌دهندهٔ قدرت و تاثیر احساسات بر زندگی شاعر است.