شمارهٔ ۳۸۱

این ابیات به بیان احساسات عشق و محنت شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که محبت واقعی نمی‌تواند در بهشت به دست آید و نور در دنیای ناچیز، دوام نمی‌آورد. او همچنین از سفر دلگیر و خواب‌های سنگین خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند مانند او نوشته‌های عشق را به زیبایی بیان کند. به طور کلی، این شعر احساسات عمیق و تنهایی را در عشق توصیف می‌کند.