شمارهٔ ۳۷۹

این چهار بیت نشان‌دهنده‌ی کشش و درد عشق است. شاعر از شعله‌های عشق و گریه مداوم سخن می‌گوید و به بی‌معنایی تلاش در برابر زیبایی‌ها و نور اشاره می‌کند. او با احساس تشنگی عمیق و در عین حال سوختن از عشق، به وضعیت ناامیدکننده‌ای اشاره می‌کند که در آن حتی چشمه‌های زندگی هم کمکی به او نمی‌کند. در کل، این ابیات تجلی درد و عواطف پیچیده ناشی از عشق هستند.