شمارهٔ ۳۷۶

این شعر اشاره به لحظه‌ای دارد که شاعر در روزی خاص زلف سخن را به دست می‌آورد، همچنان که زلف‌ها به شکل خاصی شکسته شده‌اند. همچنین نشان‌دهنده به خطر افتادن چشمش به خاطر کلماتی است که مانند کاغذ سوزن در آن وجود دارد. شاعر می‌گوید اگر در سرنوشت او گشایش مشکلات وجود داشت، طبیعتاً باید مثل تاک به او داده می‌شد. در نهایت، این شعر حس ناکامی و عدم برخورداری از فرصت‌های بهتر را منتقل می‌کند.