شمارهٔ ۳۷۳

شاعر در این ابیات به توصیف فضای سخت و پرخطر بیابان می‌پردازد که حاکی از جنون و خشونت است. او بیان می‌کند که این خاک، خون بسیاری را به خود جذب کرده و به نوعی گواهی بر درد و رنج زندگی افراد است. همچنین به ابن نکته اشاره می‌کند که جوانی و امید در میان پیران، بیشتر از عمر آن‌هاست و مانند ریشه درختی کهن، هنوز زنده و پابرجا می‌باشد.