شمارهٔ ۳۷۱

برداشت: از درد دل زهاد (زاهدان) دل‌سوز، نمی‌توانی به صفا و پاکی برسید، چون چشمان بیمار هرگز به روشنی و زیبایی نمی‌رسند.

برداشت: بعد از جدایی، دل‌های شکسته نمی‌توانند چیزی بنویسند؛ مانند نی که وقتی از شکر جدا می‌شود دیگر به حالت قبلی برنمی‌گردد.

برداشت: من از کاروان دور مانده‌ام در جایی که صدای زنگ کاروان هیچ‌گاه قطع نمی‌شود و همیشه در گوش می‌پیچد.

برداشت: تو در پی آرزوهای دور و دراز هستی، به گمان اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه‌ی یک نابینای عصا به تو کمک کند.

برداشت: تا زمانی که دل از خود پر باشد و به حقیقت و راه راست نرسد، درد و رنج انسان درمان نخواهد شد و تا به سرانجام نرسد، به解 و آرامش نخواهد رسید.

برداشت: اگر به راه رفتن ادامه دهیم، هنوز همان فاصله از منزل وجود دارد که گفته شده هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد.

برداشت: ظلم این است که او می‌فهمد و خود را نادیده می‌گیرد؛ ای کاش آن معشوقه‌ی زیبا به محتوای شکایت نرسد.