شمارهٔ ۳۷۰

این ابیات بیانگر این ایده هستند که هر کسی که به تیغ و چاقو کشته شود، در نهایت پایدار و جاودانه می‌شود. مانند قطره‌ای که به دریا می‌پیوندد و به یکی تبدیل می‌شود، یا مانند فردی که از چارپای عناصر رها می‌شود و با یک نفس به عرش و آسمان می‌رسد. به طور کلی، این اشعار به تغییر و تحول از حالت مادی به حالت معنوی اشاره دارند.