شمارهٔ ۳۶۹

در این شعر، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگرچه هر نهال (نماد انسان) به قد و قامت خود نمی‌تواند به اندازه سرو (نماد بلندی و بزرگ‌منشی) باشد، اما با این حال به زیبایی و قامت او توجه می‌شود. همچنین بیان می‌شود که انسان‌ها به شدت حریص هستند و همیشه بیشتر از نیاز خود طلب می‌کنند، در حالی که حتی لقمه کوچک مور هم از دهان او زیادی است. این شعر به عدم رضایت انسان‌ها از داشته‌هایشان و تلاش برای دستیابی به بیش از اندازه اشاره می‌کند.